Mount Eerie - Clear Moon (2012)

Mount Eerie - Clear Moon

wydawnictwo: P.W. Elverum & Sun, 2012

01. Through The Trees pt. 2 [05:50]
02. the Place Lives [02:42]
03. the Place I Live [05:58]
04. (something) [01:31]
05. Lone Bell [04:15]
06. House Shape [04:03]
07. Over Dark Water [03:06]
08. (something) [00:30]
09. Clear Moon [07:20]
10. Yawning Sky [03:28]
11. (synthesizer) [02:59]

skład: Phil Elverum, Allyson Foster (Through The Trees pt. 2, the Place I Live), Geneviève Castrée (Over Dark Water), Carson Churchill (Clear Moon), Paul Benson (Clear Moon)

gatunek: minimalistic, melancholic

Phil Elverum, czyli postać stojąca z muzyką generowaną przez Mount Eerie, jest jedną z tych niezwykłych jednostek, która idealnie odzwierciedla cechy człowieka Renesansu. Tworzy nie tylko pod szyldem wspomnianego zespołu, ale jego muzyczne wytwory można usłyszeć również w dokonaniach The Microphones. Do tego zajmuje się także pisaniem (wydał kilka książek), samodzielnie tworzy grafiki na potrzeby pracy własnego wydawnictwa muzycznego, a także maluje obrazy. Choć nie miał okazji i być może okazji już mieć nie będzie, żeby zaistnieć w szerszej świadomości, to warto oddać pokłon jego umiejętnościom operowania emocjami, na co doskonałym dowodem jest album Clear Moon.

Agnes Obel – Aventine (2013)

Agnes Obel – Aventine

wydawnictwo: PIAS, 2013

01. Chord Left [02:29]

02. Fuel to Fire [05:29]

03. Dorian [04:48]

04. Aventine [04:08]

05. Run Cried The Crawling [04:26]

06. Tokka [01:30]

07. The Curse [05:53]

08. Pass Them By [03:31]

09. Words Are Dead [03:46]

10. Fivefold [01:59]

11. Smoke & Mirrors [02:57]

skład: Anne Müller (cello), Mika Posen (violin), Agnes Obel (vocals, piano)

gatunek:minimalistic, melancholic

Na wstępie, nieco przekornie, zamiast skupić się na przedstawieniu artysty, którego dokonań tekst będzie dotyczył, poproszę was o użycie wyobraźni. Nie będzie to szczególnie wymagające zadanie, ale dla zrozumienia przekazu, wymagane jest pełne zaangażowanie. Zerknijcie na ponury krajobraz poprzez domagającą się wyczyszczenia szybę i poczujcie ten specyficzny jesienno-zimowy nastrój. Rzeczywistość pełna jest przenikliwego chłodu, silnych podmuchów wiatru i pełnej palety szarości. A teraz wyobraźcie sobie, że właśnie w taki dzień z pochmurnym tłem, swoją rzeczywistość możecie ograniczyć do szczelnej warstwy koca, kołdry, czy innego namacalnego ocieplacza z ulubionym, ciepłym napojem w zasięgu ręki. Tym właśnie jest Agnes Obel – młoda, duńska kompozytorka i wokalistka – oraz jej najnowszy album Aventine.

Locomotora – This very holding back (2013)

Locomotora – This very holding back

wydawnictwo: wydanie własne, 2013

01. The true way is along a rope [05:34]

02. that is not spanned high in the air, [10:51]

03. but only just above the ground. [06:41]

04. It seems intended more to cause stumbling [12:44]

05. than to be walked along. [12:44]

06. Franz Kafka [04:13]

skład: Jussi Heinonen, Juha Pippola, Arttu Äikäs, Juho Piirto, Antti Ylä-Rotiala

gatunek: post-rock, minimalistic, instrumental

Locomotora to twór muzyczny, którego historia rozpoczyna się w 2006 roku w Tampere. Nie jest żadną tajemnicą, że mieszkańcy Finlandii i ościennych, mroźnych terytoriów zwyczajnie mają papiery na granie eterycznej, wciągającej, przestrzennej i przede wszystkim chłodnej muzyki. Nie inaczej jest z Lokomotywą, która sprzecznie ze swoją nazwą, cicho, choć ociężale, przemierza krainy pięknej, muzycznej łagodności. W 2009 roku na koncie Finów pojawił się krążek Locomotora, a w cztery lata później na światło dzienne wypłynął album This very holding back.