Koncerty można podzielić na kilka kategorii wśród, których pojawiają się m.in. koncerty udane, nieudane, o dziwnym finale (patrz Morrissey w Stodole), czy koncerty poza jakąkolwiek miarą muzycznej miodności. Coraz częściej trafiam na wydarzenia, którym niezbyt wiele można zarzucić zarówno jeśli chodzi o kwestie organizacyjne jak i występu muzyków, ale wyprawa do kategoryzacyjnej przegródki, w której odbiorca ma okazję scalić się z dźwiękami, nie należą do codzienności. Szansę na odbiór muzycznych treści całym sobą, ponownie dał mi kwartet Japończyków z projektu Mono, którym zawdzięczam niemały już bagaż koncertowych wrażeń.
